| منم که سایه نشین و جود مولایم |
کنیز خانه غم ؛ خاک پای زهرایم |
| منم که خانـــه به دوش غــم علی |
منم که همقدم محنت ولی هستم
|
| منم که شاهد زخم شکسته ابرویم |
انیس گریه به یاس شکسته پهلویم |
| منم که در همه جا در تب حسن بودم |
منم که شاهد خون لب حسن بودم |
| منم که جلوه حق را به عین می دیدم |
خدای را به جمال حسین می دیددم |
| منم که بوده دلم صبح و شام با زینب |
منم میان همه ؛ هم کلام با زینب |
| منم که سوگ گلستان و باغبان دارم |
به سینه زخم غم کربلائیان دارم |
| منم که ظهر عطش را نمی برم از یاد |
چهار لاله بی سر ز من به خاک افتاد |
| منم که مادر عشق و امید و احساسم |
فدای یک سر موی حسین عباسم |